KURUMSAL ÇÖKÜŞÜN SESSİZ MİMARİSİ: HATALAR, EGOLAR VE MOBBİNG

Kurumların, şirketlerin veya genel anlamda yapıların geleceğini en çok tehdit eden tehlikeler genellikle dışarıdan gelen rekabet değil; içeriden kemiren "YÖNETSEL ve İNSANİ YOZLAŞMALARDIR."

​Sistem içerisindeki aksaklıklar, göz yumulan teknik ve operasyonel hatalar, yöneticilerin veya çalışanların ego yarışları ve bunlara bağlı olarak ortaya çıkan mobbing; bir yapının temelini sessizce sarsan en kritik unsurlardır

​Bir sistemin varlığını sürdürebilmesi; adalet, liyakat, sağlıklı iletişim ve sürekli iyileştirme mekanizmalarının işlemesine bağlıdır. Ancak ne yazık ki pek çok yapıda odak noktası "ORTAK VİZYON" olmaktan çıkıp kişisel güç mücadelelerine kaymaktadır. Bu durum, sistemin çöküşüne zemin hazırlayan döngüyü başlatır.

​Sistemdeki küçük bir aksaklık, zamanında müdahale edilmediğinde KRONİK bir soruna dönüşür. Hataların üzerini örtmek, "SORUN YOKMUŞ GİBİ DAVRANMAK" veya yapıcı eleştiri mekanizmalarını tıkamak, organizasyonun körleşmesine yol açar. Hatalardan ders çıkarmayan, aksaklıkları halı altına süpüren yapılar, ilk büyük kriz anında un ufak olmaya mahkûmdur.
​Kurum kültürünün yerini kişisel ego yarışları aldığında, ortak amaç unutulur. Kişiler, sistemin başarısından ziyade kendi görünürlüklerini ve güçlerini önemsemeye başlar. Kendi egolarını tatmin etmek isteyen bireyler; bilginin akışını engeller, takımları böler ve yapıcı önerileri "TEHDİT" olarak algılar. Bu durum, kurum içerisinde verimliliği değil, "KULİS FAALİYETLERİNİ" ve güç odaklarını besler.
​Ego yarışlarının en karanlık çıktısı mobbingdir (PSİKOLOJİK ŞİDDET ve BASKI). Kendi yetersizliğini veya egosunu tatmin etmek isteyen kişiler, potansiyeli yüksek, işini iyi yapan ve sistemi iyileştirmeye çalışan nitelikli çalışanları hedef alır. Yıldırma, izole etme, emeği değersizleştirme ve sürekli eleştiri ile nitelikli insan kaynağı pasifize edilir. Mobbinge uğrayan yetenekli insanlar ya kurumu terk eder ya da duyarsızlaşarak "MİNİMUM ÇABA" moduna geçer.
Sonuç olarak sistem, en nitelikli beyinlerini kaybederken; geriye egosu yüksek, yetkinliği düşük bir profil kalır.
Bu dinamikler sürdürüldüğünde; güven duygusu zedelenir, kurumsal aidiyet biter ve çalışanlar arasında derin bir adaletsizlik hissi hâkim olur. Bir sistem, içindeki insan kaynağının inancını ve adalet duygusunu kaybettiği gün çökmeye başlamıştır.
​Kişisel egoları tatmin etme alanı haline gelen, mobbingin sıradanlaştığı ve hataların üstünün örtüldüğü yapılar kısa vadede ayakta kalıyor gibi görünse de uzun vadede çökmeye mahkûmdur.
​Bir sistemi güçlü kılan; BİREYLERİN DEVASA EGOLARI değil, SİSTEMİN ADALETLİ YAPISI, AÇIK İLETİŞİMİ ve İNSAN ODAKLI LİYAKAT anlayışıdır. Güç mücadelelerine ve mobbinge göz yuman yapılar, kendi elleriyle kendi sonlarını hazırlar.

Sibel ÇEÇEN YAVAŞ